poniedziałek, 30 stycznia 2017

Sam w domu
(czyli przyjaźń, zazdrość i łzy z cebulą w tle)



Przyjaźń cierpliwa jest i wyrozumiała, ale wszystko ma swoje granice, a kiedy dochodzi do tego Ten drugi to zaczyna się prawdziwa próba.
CZYTAJ DALEJ
środa, 25 stycznia 2017

Żegnaj Skarpetko
(czyli podążaj za białym królikiem do białej chaty)

Podejmowanie decyzji jest dobre – zawsze. Konsekwencje podjętych decyzji są dobre – czasem. Bajki dla dzieci kończyć się muszą dobrze – zawsze. A tutaj jest tak:
CZYTAJ DALEJ
poniedziałek, 23 stycznia 2017

Złodziej kury
(czyli schematom wbrew i na przekór)

Historia co najmniej sensacyjna. Brawurowe, zuchwałe i ryzykanckie porwanie. Nieustępliwy, wytrwały i niestrudzony pościg. I… zaskakujący finał.
CZYTAJ DALEJ
poniedziałek, 16 stycznia 2017

Skrzat nie śpi
(a reszta świata po cichu przemija)

Rozgrzewająca, zadumana, zatrzymana w czasie zimowa opowieść Astrid Lindgren o tym, co dzieje się, kiedy śnieg wstrzymuje czas, a noc pokonuje dzień.
CZYTAJ DALEJ
wtorek, 10 stycznia 2017

Miś Maksa
(czyli próba przyjaźni w obliczu nocnika)

Historia stara jak świat: chłopiec i jego pies oraz ich przyjaźń wystawiona na próbę w starciu z „okrutną” i przyziemną rzeczywistością dnia codziennego.
CZYTAJ DALEJ
środa, 4 stycznia 2017

Chrum, chrum Bolusiu!
(czyli bracie, gdzie… wpadłeś)

Barbro Lindgren (czyli pani, która obdarowała Maxa autami, nocnikami, pieluszkami, lampami i ciastkami) wraz z Olofem Landströmem (tatą Poma i Pima) przedstawiają naszym dzieciom cały wachlarz ludzkich emocji w „świńskim” wydaniu. 
CZYTAJ DALEJ
poniedziałek, 2 stycznia 2017

O zimie (czyli szwedzka instrukcja obsługi śniegu)

Dwie panie: pierwsza zawodowy psycholog Görel Kristina Näslund, a druga zawodowy ilustrator Kristina Digman opowiadają nam i malują najpiękniejszą porę roku – Zimę.

 Robią to korzystając z pełnej palety barw, emocji i doświadczeń beztroskiego dzieciństwa. Najpierw bajkowo budzą nas i zaskakują bielą zabierającą i pokrywającą wszystko od trawy po piaskownicę.
 
Potem tłumaczą w prostych, żołnierskich słowach i kolorowych rysunkach do czego ta biała substancja spadająca z nieba może służyć i jak jej używać. Opisują i rysują stany skupienia i rozluźnienia niebiańskiej materii oraz sposoby jej kształtowania.
Następnie zgrabnie i plastycznie przechodzą do ważnych tematów i radości płynących z niszczycielskich i destrukcyjnych możliwości wykorzystania białego puchu i zamarzniętej wody („kiedy rzucasz śnieżką o ścianę słychać buch albo pac”).
Nie boją się też opisać i narysować tematów „trudnych” jak: chrzęszczenie pod stopami, lodu ścinanie, jezior zamarzanie czy sopli kapanie.  Tłumaczą, wspierając to rysunkiem, relację jaką nawiązują podczas skrzypania buty i śnieg.
Obie Panie Kristiny (jedna znana nam np. z ilustracji do „Piaskowego wilka”) bardzo sprawnie i z uczuciem opowiadają naszym dzieciom (a nam przypominają) o białym, śnieżnym świecie, gdzie Zima tworzy zupełnie nowy, niesamowity plac zabaw.

na półeczce dla malutkich, odrobinę większych | trochę tekstu | duże grafiki



O zimie

tekst |Görel Kristina Näslund
ilustracje | Kristina Digman
tłumaczenie | Katarzyna Ottosson
wydawca | Zakamarki
okładka | twarda
rok wydania | 2008
CZYTAJ DALEJ
TOP